ΑΠΟΚΤΗΣΤΕ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΟΔΗΓΟΥ

Είναι τραγικό από μια απρόσεκτη οδήγηση να αφαιρείτε μια ανθρώπινη ζωή. Αναρωτηθήκατε ποτέ τι μπορεί να φέρει μια στιγμή απροσεξίας; Είναι πολύ βασικό να μάθουμε να συμπεριφερόμαστε σαν οδηγοί εμείς οι Έλληνες. Οι κώδικες οδικής συμπεριφοράς δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται μόνο για να περάσετε από τα τεστ  για να πάρετε το δίπλωμα και μετά να τα ξεχάσετε όλα.  Άσε που μερικοί δεν τον διαβάζουν καν. Πληρώνουν κάποιους ασυνείδητους  κομπιναδόρους και το παίρνουν έτσι χωρίς να ξέρουν καλά καλά να οδηγούν.

Όταν κάποιος την ώρα που οδηγεί μιλάει στο κινητό ή στον συνοδηγό του είναι επόμενο να κάπου να χάσει την προσοχή του και να την πληρώσει με ένα ατύχημα κάποιος αθώος ή και ο ίδιος ακόμα. Η ταχύτητα είναι ακόμα ένα σημάδι ανωριμότητας του οδηγού. Γιατί ρε κύριε-α τρέχεις; τι προσπαθείς να πιάσεις του παπά τα γένια; δεν ξέρεις ότι όταν οδηγείς τρελά δεν προλαβαίνεις να αντιδράσεις; Ένα άλλο που κάνουν οι απρόσεκτοι οδηγοί είναι να παραβιάζουν φανάρια, άλλη εξυπνάδα αυτή. Πολλές φορές έχουν παρασυρθεί πεζοί επειδή κάποιος ανόητος δεν περίμενε να ανάψει το φανάρι, ήταν ανυπόμονος βλέπετε και την πλήρωσε κάποιος αθώος.

Την περασμένη εβδομάδα  διάβασα  πάλι για ένα τροχαίο. Κάποιος πέρασε με τρομερή ταχύτητα και παρέσυρε μια μάνα με το κοριτσάκι της. Αυτές βρισκόταν στη στάση του λεωφορείου. Πέρασε λοιπόν ο κύριος και πάνω σε έναν ελιγμό ανέβηκε στο πεζοδρόμιο και χτύπησε μάνα και κόρη και δεν έφτανε αυτό τους παράτησε και έφυγε σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Το κοριτσάκι είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση και η μάνα εκτός από τα σπασίματα έχει πάθει νευρικό κλονισμό.  Και πείτε τώρα εσείς τι του χρειάζεται αυτού του εγκληματία; Ο πατέρας του παιδιού κάνει έρευνες μαζί με την τροχαία, αλλοίμονο αν βρεθεί στα χέρια του. Κάτω από την ψυχολογική πίεση  των γεγονότων δεν λογαριάζει τίποτα και δεν έχει και άδικο εδώ που τα λέμε.

Συμπερασματικά από όλα αυτά που βλέπουμε μερικοί οδηγοί είναι  απάνθρωποι. Έκανες που έκανες την βλακεία σου τουλάχιστον  σταμάτα να δώσεις κάποια βοήθεια στα θύματα σου. Τι το σκας σαν λαγός; που είναι η μαγκιά σου;  Περιορίζεται  μόνο στο να χτυπάς και μετά δεν θέλεις ευθύνες; με την συνείδηση σου πως τα πας; αλλά τι λέω που να την βρεις εσύ, γιατί αν είχες δεν θα φερόσουν έτσι. Το καλό με την παραπάνω υπόθεση είναι ότι υπήρχαν μάρτυρες που είδαν το συμβάν και οι άνθρωποι κατέθεσαν και έδωσαν στοιχεία. Είναι θέμα ημερών να βρεθεί.

Γι αυτό πρέπει όλοι αυτοί που οδηγούν να μάθουν να συμπεριφέρονται σαν οδηγοί και να τηρούν όλους τους κανόνες. Με τίποτα δεν παίζουμε με την ζωή των ανθρώπων και με την δική σας φυσικά που κινδυνεύει με αυτή την απροσάρμοστη χωρίς κανόνες οδήγηση. Δεν πίνετε όταν οδηγάτε, δεν μιλάτε να αποσπάτε αλλού την προσοχή, φοράτε πάντα κράνος όσοι επιβαίνεται σε δίκυκλα, δεν τρέχετε.  Αλλά το βασικότερο αν σας τύχει να χτυπήσετε κατά λάθος κάποιον άνθρωπο σταματάτε και βοηθάτε. Δεν τους αφήνετε στην τύχη τους. Και οι άνθρωποι που ήταν εκεί  και είδαν ένα τέτοιο ατύχημα και την εγκατάλειψη να μην φοβούνται να καταθέσουν, ώστε   να συλληφθεί αυτός ο ασυνείδητος οδηγός.

Μύριαμ Κ. Ρόδος

Η ΑΙΣΘΗΣΗ ΠΟΥ ΝΟΙΩΘΕΙΣ ΑΠΟ ΨΗΛΑ

Τι είναι η ζωή μας; Αυτή την ερώτηση πιστεύω την έχουμε κάνει πολλές φορές στον εαυτό μας. Γεγονότα και καταστάσεις δημιουργούνται ή ανατρέπονται κατά αναπάντεχο και ανεξέλεγκτο τρόπο. Τα συναισθήματα μας είτε ως δικαιολογημένες ψυχικές αντιδράσεις προς τις καταστάσεις του εξωτερικού κόσμου είτε πολλές φορές ως γεννήματα ενός ομιχλώδους εσωτερικού μας, μοιάζουν με το αποτέλεσμα ενός τροχού της τύχης που κάθε τρεις και λίγο κληρώνει.  Εναλλάσονται τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνεις να μετρήσεις πόσες φορές την ημέρα έχεις αλλάξει διάθεση και γιατί. Με σκωτσέζικο ντους έχω παρομοιάσει την ζωή, γιατί μοιάζει τέτοια να είναι. Την μια στιγμή είσαι χαρούμενος και την άλλη από μια εικόνα που θα δεις ή από κάτι που θα ακούσεις αλλάζει εντελώς η ψυχική σου διάθεση και το αντίστροφο, από την χαρά στην λύπη πάλι.

Πετώντας ψηλά μέσα σε ένα αεροπλάνο πολλές φορές φιλοσοφείς την ζωή αλλιώς και σκέφτεσαι αξίζει να πονάς για το τίποτα; Το ύψος της πτήσης, η απόσταση απο το έδαφος, σε κάνει να αισθανθείς ότι η κακία, η μιζέρια, ο πόνος, η ματαιοδοξία, η λύπη, είναι  τόσο μικρά και ασήμαντα. Ακούγοντας το τραγούδι του Χατζή σκέφτομαι πόσο δίκιο έχει και πόσο φιλοσοφημένοι είναι οι στίχοι του τραγουδιού αυτού.

Η κάθε ακτίνα της ζωής κρύβει και από μια απρόσμενη έκπληξη, καλή ή κακή δεν έχει σημασία.  Οι άνθρωποι όμως έχουμε μεγάλες αντοχές και ας παραπονιόμαστε ότι δεν αντέχουμε. Όταν κληθούμε από την ζωή για κάποιο ρόλο δύσκολο θα δούμε ότι θα τον παίξουμε όσο και να μας δυσκολεύει ή μας πονάει. Ίσως να αγκομαχήσουμε και να παραπονεθούμε που μας έδωσε εμάς αυτό το ρόλο όμως δεν γίνεται πολλές φορές να τον αποφύγουμε, αυτή μας κινεί τα νήματα, αυτή αποφασίζει και δεν αλλάζει με τίποτα αυτό. 

Γι αυτό πέρα  από τα γερά χαστούκια που τρώμε και που πονάμε τόσο, στα μικροπράγματα δεν πρέπει να δίνουμε σημασία και  να φθειρόμαστε. Πιστέψτε με δεν αξίζει να μπαίνετε καν στην διαδικασία σκέψης και να στεναχωριέστε για ενέργειες άλλων προσώπων. Ξεπεράστε τις μικρότητες και αποβάλλετε το καθημερινό  άγχος, αν πραγματικά θέλετε να ζείτε μια  όμορφη  ζωή.

Χαρείτε τώρα τις γιορτινές μέρες όσο μπορείτε καλύτερα, κάντε την ζωή σας πιο ευχάριστη, εσείς μπορείτε αν το θελήσετε. Πατήστε το μαγικό κουμπάκι της αισιοδοξίας και κλείστε το άλλο με την μιζέρια και τον πόνο. Αν δεν μπορείτε μπείτε σε ένα αεροπλάνο και θα δείτε πόσο εύκολο είναι να αλλάξετε την διάθεση σας. Μείνετε με τους ανθρώπους που σας αγαπούν τους άλλους απλά διαγράψτε τους από την ζωή σας. Και μην μου πείτε ότι δεν γίνεται; όλα γίνονται,  φτάνει να υπάρχει προθυμία και καλή διάθεση από εσάς.

Σας εύχομαι καλές γιορτές πάντα με υγεία και χαρά κοντά στα αγαπημένα σας πρόσωπα. Και ζητήστε από τον Άγιο Βασίλη να σας φέρει υγεία, ειρήνη, αγάπη και γαλήνη στην καρδιά σας, μόνο αυτό αρκεί. Χρόνια πολλά σε όλους .

Μύριαμ Κ. Ρόδος

ΤΑ ΜΑΛΑΜΑΤΕΝΙΑ ΔΑΚΡΥΑ

Μια φορά και ένα καιρό, σε ένα μαγικό δάσος ζούσαν κάτι μαγικά πλασματάκια πολύ μικρά και   καλά. Ήταν τόσο μικρούλικα που  ίσα που τα έβλεπε το μάτι σου. Αυτά λοιπόν ονομαζόταν πικαλάκια.  Εκείνα   τα πλάσματα έμεναν πάντα μέσα στο δάσος δεν έφευγαν ποτέ από εκεί. Τα ζωάκια τα αγαπούσανε και τα πρόσεχαν πολύ να μην τα πατήσουν κατά λάθος, αφού  ήταν τόσο μικρά. Μια μεγάλη αρκούδα τα είχε πάρει υπό την προστασία της. Και δεν άφηνε κανείς να τα πειράξει, αλλά και αυτά την αγαπούσαν πολύ.

Μέσα στο δάσος ήταν και ένα θεόρατο δέντρο που πάνω εκεί έμεναν τα μικρά αυτά πλάσματα. Ένα από αυτά ήταν γαλάζιο και είχε μια παράξενη ιδιότητα που δεν την είχαν τα άλλα ανθρωπάκια. Όταν έκλαιγε έβγαζε μαλαματένια δάκρυα, αυτά τα δάκρυα είχαν μαγικές ιδιότητες. Όποιος τα κρατούσε πάνω του τον προφύλαγαν από κάθε  κακό.

Η αρκούδα συνήθιζε κάθε πρωί να πηγαίνει κάτω από το δέντρο και να σφυρίζει. Αμέσως τότε όλα τα πικαλάκια κατέβαιναν από το δέντρο και αφού την καλημέριζαν, ανέβαιναν στη ράχη της. Τότε η αρκούδα τα έκανε  μια μεγάλη βόλτα μέσα στο δάσος. Εκεί έπαιζαν όλοι μαζί και μετά φρόντιζαν να καθαρίζουν  το δάσος. Τα κόκκινα ανθρωπάκια έβγαζαν ένα μαγικό υγρό που το τοποθετούσαν στις ρίζες των δέντρων, αυτό ήταν κάτι σαν τροφή που τα δυνάμωνε και τους έδινε ζωντάνια. Τα δεντράκια ήταν πολύ χαρούμενα που είχαν αυτά τα ανθρωπάκια να τα φροντίζουν. Ακόμα ένοιωθαν περήφανα γιατί κανένα άλλο δάσος δεν ήταν τόσο ωραίο επειδή δεν είχε αυτά τα καταπληκτικά πλασματάκια. 

Ήταν παραμονές  Χριστουγέννων τα ανθρωπάκια τα ξύπνησε ένας παράξενος θόρυβος. Τινάχτηκαν όλα μαζί πάνω και βγήκαν έξω να δουν τι έγινε. Και τι βλέπουν τότε; Στο δάσος είχαν εμφανιστεί κάποιοι άνθρωποι, που στα χέρια τους κρατούσαν κάτι μεγάλα αλυσοπρίονα. Τα πικαλάκια άρχισαν να φωνάζουν στα δεντράκια τρομαγμένα. Ξυπνήστε ήρθαν πάλι τα τέρατα οι άνθρωποι να σας σκοτώσουν.


Τους γνώριζαν γιατί κάθε χρόνο πήγαιναν σε διάφορα δάση αυτοί οι άνθρωποι. Είχαν ένα παράξενο έθιμο να κόβουν τα δέντρα και να σκοτώνουν έτσι τα δάση. Έπαιρναν έπειτα τα καημένα τα δεντράκια και τα πουλούσαν στην αγορά. Μετά τα αγόραζαν άλλοι άνθρωποι και τα έπαιρναν σπίτι τους για να τα στολίσουν. Αφού τα στόλιζαν για λίγες μέρες τα  πετούσαν νεκρά πια.  Και φαίνεται φέτος ήρθε η σειρά του δικού τους δάσους.

Μα τι βάρβαρο έθιμο είναι αυτό;.είπε αγανακτισμένο ένα πικαλάκι. Δεν ξέρουν οι άνθρωποι ότι τα δεντράκια έχουν αλλά και δίνουν ζωή; Μετά τους ακούω να κλαίνε και να παραπονιούνται, ότι γίνονται πλημμύρες και πως δεν έχουν καθαρό αέρα. Τα δεντράκια πίνουν μια χαρά το νερό της βροχής και έτσι δεν προκαλούνται ζημίες από πλημμύρες.  Ακόμα ρουφάνε το διοξείδιο του άνθρακα και απελευθερώνουν οξυγόνο για να είναι καθαρή η ατμόσφαιρα. Ναι λέει το μεγάλο δέντρο με αγανάκτηση, είναι καταστροφικοί μερικοί άνθρωποι, δεν μας σέβονται καθόλου ούτε μας αγαπάνε. Κοιτάνε μόνο το χρήμα που θα βγάλουν από τον θάνατο μας. Μπορούν να στολίσουν ψεύτικα δέντρα σαν τα στολίδια που βάζουν, έτσι και θα τιμούν το έθιμο τους και δεν θα καταστρέφουν το περιβάλλον.

Τότε εκείνη τη στιγμή, να σου ένας άνθρωπος με κάτι μαύρες μπότες και με ένα μεγάλο αλυσοπρίονο. Αμέσως, χωρίς καμία καθυστέρηση,  το βάζει μπροστά και αρχίζει να πριονίζει το κορμό του  μεγάλου δέντρο. Αυτό άρχισε να πονάει και να ουρλιάζει. Τότε το γαλάζιο πικαλάκι τρόμαξε και άρχισε να κλαίει. Από τα μάτια του  άρχισαν να κυλάνε τα μαλαματένια δάκρυα και έπεφταν κάτω προς  στη γη.

Ο άνθρωπος που προσπαθούσε να κόψει το μεγάλο δέντρο, άρχισε ξαφνικά να παραλύει και έπεσε κάτω ανήμπορος να κουνηθεί. Οι άλλοι άνθρωποι μόλις τον είδαν έτρεξαν αμέσως να τον βοηθήσουν. Μόλις τους είδε το γαλάζιο πικολάκι τρόμαξε περισσότερο και άρχισε να κλαίει πιο πολύ. Και ξαφνικά ο ουρανός σκοτείνιασε και άρχισε να βρέχει καταρρακτωδώς. Ο άνεμος ούρλιαζε στις κορυφές των δέντρων και οι αστραπές έσκιζαν τον αέρα βγάζοντας έναν εκκωφαντικό θόρυβο. Οι άνθρωποι άρχισαν να τρέχουν για να γλυτώσουν από την ξαφνική καταιγίδα.

Έβρεχε ασταμάτητα πέντε μερόνυχτα και κανείς δεν μπορούσε να πλησιάσει εκεί. Το δάσος την γλύτωσε για φέτος, σκέφτηκαν όλα τα πλάσματα του δάσους  και άρχισαν να χορεύουν ασταμάτητα. Τα δέντρα χαρούμενα τραγουδούσαν, μαζί και όλα τα ζωάκια. Όλα μαζί ευχαρίστησαν τα πικαλάκια και ιδιαίτερα το γαλάζιο που τα έσωσε. Και έτσι έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Μύριαμ Κ. Ρόδος

Η ΤΡΑΓΙΚΗ ΚΑΤΑΛΗΞΗ ΤΗΣ ΣΟΥΖΑΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΜΠΟΡΙΟ ΛΕΥΚΗΣ ΣΑΡΚΟΣ

Στον αιώνα της τεχνολογικής και επιστημονικής εξέλιξης, με τα σπουδαία επιτεύγματα, που έχει κατορθώσει ο άνθρωπος, έμεινε πίσω στο θέμα της δουλείας. Το εμπόριο λευκής σαρκός είναι σε πλήρη άνθηση και όσο και αν σας φαίνεται απίστευτο, τα πρωτεία στην μαστροπεία τα κατέχουν οι Έλληνες με 70% ακολουθούν οι Ρώσοι και Αλβανοί μα δεύτερη και τρίτη θέση.

Στην Χώρα μας υπάρχει ένα οργανωμένο κύκλωμα, που ίσως συμμετέχουν άτομα διεφθαρμένα από υπηρεσίες κύρους, αστυνομικοί, δημόσιοι λειτουργοί, γιατροί. Αυτά τα άτομα έναντι αδρής αμοιβής εξασφαλίζουν την παραμονή των θυμάτων στη χώρα μας.

Οι έμποροι ψάχνουν τα θύματα κυρίως από φτωχές χώρες, από καταυλισμούς και από χώρες που οι γονείς πουλάνε τα παιδιά τους, αφού δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στην καθημερινή επιβίωση τους. Ή πάλι πολλές φορές πλησιάζουν τα θύματα και με δόλο και ψεύτικες υποσχέσεις τα δελεάζουν. 

Όταν έρθουν εδώ τους αφαιρούν όλα, χαρτιά, ταυτότητα, διαβατήρια, ακόμα και τα λεφτά, έπειτα τα έχουν απομονώσει, σε ένα χώρο που επιτηρείται από τους μαστροπούς. Η βία που τους εξασκείται είναι απίστευτη, σωματικά και ψυχικά τους κουρελιάζουν, και έτσι δεν έχουν πια αντίσταση και παραδίδονται στην μοίρα τους.

Συνήθως οι ηλικίες είναι από 18 έως 25 ετών γυναίκες καλλονές, που θα τις ρίξουν στη πορνεία για να πλουτίσουν αυτοί. Κάθε χρόνο 20.000 έως 25.000 πέφτουν στα χέρια αυτών των αδίστακτων εμπόρων, από αυτές το 80% είναι αλλοδαπές.

Ακόμα θυμάμαι την συγκλονιστική ιστορία που διάβασα, πέρσι από μια εφημερίδα και αυτή είναι μια από τις χιλιάδες που διαδραματίζονται καθημερινά. Η Σουζάνα μεγάλωνε σε ένα χωριό της Νιγηρίας, ήταν τότε μόλις έντεκα χρονών, όταν οι γονείς της αποφάσισαν να την πουλήσουν, σε έναν τέτοιο έμπορο. Η πείνα, η φτώχεια και η κακουχίες τους ανάγκασαν να προβούν σε αυτή την ενέργεια.

Και έτσι ξεκινά η Οδύσσεια της μικρής Σουζάνας, βρέθηκε στην Ιταλία μόνη, απροστάτευτη, και τρομαγμένη να ικανοποιεί, με βασανιστικό τρόπο τις βρώμικες ορέξεις των παιδεραστών. Στα δώδεκα της είχε ήδη εθιστεί στα ναρκωτικά. Όταν έγινε δεκαεφτά χρονών την μετέφεραν στην Ελλάδα, η βία που είχε υποστεί σωματική και ψυχική ήταν πια εμφανές, όταν την κοιτούσες νόμιζες και ήταν 30 τόσο κουρασμένη ήταν.

Στην Χώρα μας όταν ήρθε την έβαλαν σε ένα ινστιτούτο για να κάνει υποτίθεται μασάζ, υπάρχουν πολλά τέτοια εδώ, μασκαρεμένα πορνεία με την λέξη Ινστιτούτο. Καθημερινά το κορίτσι ικανοποιούσε τουλάχιστον δέκα πελάτες, στο ιδιαίτερο δωμάτιο που της είχαν. Ένα βράδυ αφού έφυγε και ο τελευταίος πελάτης, ένας ηλικιωμένος κοιλαράς, το κορίτσι κλειδώθηκε στο μπάνιο, όταν την αναζήτησαν ήταν πια νεκρή. Λέγετε ότι πέθανε από υπερβολική δόση ηρωίνης, οι φίλες της λένε ότι αυτοκτόνησε γιατί δεν άντεξε την ζωή αυτή άλλο. Βλέπουμε λοιπόν πού μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος εξαιτίας της αλαζονείας και της απληστίας κάποιων ανθρωπόμορφων τεράτων.

Η παιδεία όπως πάντα είναι ένα εισιτήριο για να μας βγάλει από πολλές κακοτοπιές. Έχει ξεκινήσει μια εκστρατεία σε ολόκληρο τον κόσμο. Η Γενική Γραμματεία Ισότητας συμμετέχει στην ειδική επιτροπή των Γενικών Γραμματέων, που συστάθηκε με πρωτοβουλία του Υπουργού δικαιοσύνης. Με τον Ν3386/2005 και προβλέπει η είσοδος, διαμονή και κοινωνική ένταξη υπηκόων τρίτων χωρών στην Ελληνική επικράτεια. Έτσι χορηγούν άδεια διαμονής στα θύματα εμπορίας ανθρώπων, και μετά εντοπίζουν τις οικογένειες τους και τους στέλνουν πίσω, είναι ένα μέτρο καλό αλλά δεν φτάνει. Γιατί και με όλα αυτά τα μέτρα δεν έχει μειωθεί καθόλου το εμπόριο χρειάζεται κάτι παραπάνω, να συμβάλουμε και εμείς και να ενημερώνουμε τις αρχές αν πέσει κάτι τέτοιο στην αντίληψη μας. Έτσι πιστεύω θα είναι πιο αποτελεσματικά τα μέτρα, ευαισθητοποιηθείτε και σώσετε και εσείς μια Σουζάνα, αν το θελήσετε μπορείτε, κάντε το λοιπόν πράξη, προσπαθήστε μην αγνοείτε είναι άνθρωποι που θέλουν βοήθεια.

Μύριαμ Κ. Ρόδος

ΕΚΚΛΗΣΗ ΣΤΙΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΜΕΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Η βία των γυναικών, είναι αρκετά συχνό φαινόμενο. Στην Ελλάδα πολλοί άντρες έχουν την εντύπωση ότι είναι οι άντρες αφέντες και έχουν μια  πατριαρχική συμπεριφορά μέσα στο σπίτι. Όταν μια γυναίκα δεν συμφωνεί με τις απαιτήσεις του, ο άντρας  έχει την δική του "φοβερή" λύση, να σηκώνει το χέρι. Το βρίσκει δηλαδή κάτι πολύ φυσικό να ασκεί σωματική βία στη γυναίκα. Άλλη μια μορφή βίας είναι η ψυχολογική βία, η λεκτική. Και αυτή είναι εξίσου προσβλητική για την γυναίκα αφού την   βρίζει,  την υποβαθμίζει και της μηδενίζει την προσωπικότητα. Μέσα από μια τέτοια ψυχοφθόρα κατάσταση  καταρρέει ο εσωτερικός κόσμος μιας γυναίκας συμπαρασύροντας και την σχέση ανάμεσα σε ένα ζευγάρι.

Η βία ανάμεσα σε ζευγάρια οφείλεται σε διάφορους λόγους. Παίζει σημαντικό ρόλο η παιδεία που έχουν πάρει από το σπίτι τους οι άντρες. Αν για παράδειγμα, έβλεπαν τον πατέρα τους να ασκεί βία στην μητέρα τους το θεωρούν φυσικό να ασκούν βία και αυτοί με την σειρά τους. Το στερεότυπο που επικρατεί στο ότι ο άντρας  έχει τον πρωταρχικό ρόλο σε μια οικογένεια και ότι η γυναίκα απλά υπακούει,  είναι άλλη μια αιτία για την βίαιη συμπεριφορά. Ο αλκοολισμός ή κάποια ουσία που παίρνει ένας άντρας, επίσης οδηγεί σε τέτοιες συμπεριφορές, καθώς το άτομο γίνεται επιθετικό και μοιραία ξεσπάει πάνω στην γυναίκα. Ένα τρίτο πρόσωπο πάλι που θα μπει ανάμεσα στο ζευγάρι, είναι άλλη μια αιτία ξυλοδαρμού και ταπείνωσης για την σύντροφο του.

Αφού παύει να την αγαπάει και την βλέπει παρείσακτη μέσα στο σπίτι αρχιζοντας τις απαράδεκτες συμπεριφορές, δεν καταλαβαίνω γιατί δεν την χωρίζει; Ίσως να μην θέλει να χάσει την σιγουριά και την θαλπωρή του σπιτιού. Ίσως στην περίπτωση που εχει στρέψει αλλού τα αισθήματα να διαισθάνεται ότι τελικά οι εξωσυζυγικές  σχέσεις  είναι εφήμερες  και με ημερομηνία  λήξης. Ο άντρας Καζανόβας, είναι πολύ εγωιστής και νομίζει ότι αξίζει περισσότερο από την σύντροφό του, αδιαφορόντας για τα αισθήματα της. Όταν θα βρει μια διαθέσιμη γυναίκα, συνήθως πολύ χαμηλού επιπέδου, αυτός κοκορεύεται και νομίζει ότι κάτι αξίζει. Τότε αρχίζει να υποτιμά την σύντροφο του και να την ταπεινώνει σε απίστευτο βαθμό. Έχουμε διαβάσει για κακοποιήσεις γυναικών τόσο βίαιες, που τους έχουν στοιχίσει ακόμα και την ίδια τους την ζωή.

Για να δούμε όμως, τι κρατάει μια γυναίκα δέσμια σε μια τέτοια  αρρωστημένη σχέση. Το οικονομικό είναι μια αιτία από τις τέσσερις  μεγαλύτερες που εγώ βλέπω. Όταν η γυναίκα έχει αφοσιωθεί στον   σύντροφο της λογικά κάθεται σπίτι και περιποιείται αυτόν και τα παιδιά. Σταματάει να δουλεύει αν είχε μια εργασία και αρχίζει να εξαρτάται οικονομικά μόνο από εκείνον. Και έτσι λόγω της ανάγκης υπομένει όλη την βία, πολλές φορές αδιαμαρτύρητα. Το τι θα πει ο περίγυρος της είναι και αυτό μια άλλη αιτία πολύ εσφαλμένη κατά την γνώμη μου. Δεν καθόμαστε ποτέ σε μια τέτοια σχέση, μόνο και μόνο για να διατηρήσουν την καλή τους  γνώμη κάποια άτομα για εμάς. Τα παιδιά επίσης είναι μια άλλη αιτία που κρατούν μια γυναίκα σιδηροδέσμια και δεν μπορεί να φύγει. Αυτή η γυναίκα σίγουρα δεν έχει στήριγμα να ακουμπήσει. Αρχίζει και σκέφτεται, που θα πάω; που θα   μείνω;  με τι πόρους θα ζήσω τα παιδιά μου αφού δεν έχω δουλειά; που θα τα αφήσω; πως θα αντέξω μακριά τους; ή πως θα νοιώσουν τα παιδιά μου αν τους στερήσω τον πατέρα τους; Και όμως και αυτή η σκέψη είναι λάθος. Τα παιδιά υποφέρουν όταν βλέπουν την μητέρα τους να κακοποιείται και να βασανίζεται  τόσο. Αυτό θα τους κάνει να έχουν ψυχολογικά προβλήματα όταν μεγαλώσουν, με επιθετικές τάσεις και από τα ίδια.  Ακόμα υπάρχει και η περίπτωση που η γυναίκα αγαπάει πάρα πολύ τον σύντροφο της και ελπίζει ότι τα πράγματα θα αλλάξουν κάποια στιγμή και θα επανέλθει η αγάπη. Ή έστω θα λογικευθεί. Δυστυχώς είναι μεγάλη αυταπάτη αυτό νομίζω. Αν οι βίαιοι αντρες αλλάξουν ποτέ, αυτό θα είναι στα γεράματα τους, που πια δεν θα περνάει η μπογιά τους. Είστε διατεθειμένες να χάσατε όλα τα καλά σας χρόνια περιμένοντας να γίνει το θαύμα;

Τώρα έρχομαι σε εσένα βάναυσε ΑΝΤΡΑ και θέλω να σε βάλω στη θέση της γυναίκας που τόσο σκληρά κακοποιείς. Καταρχάς γνωρίζεις πόσους ρόλους έχει καθημερινά μια γυναίκα; Να σε  διαφωτίσω λιγάκι μήπως έχεις μυωπία και δεν βλέπεις. Είναι η σύντροφος σου, η ερωμένη σου, η μάνα και δασκάλα των παιδιών σας, η μαγείρισσα, η νοικοκυρά, και μοδίστρα της οικογένειας, η νοσοκόμα, η ψυχολόγος, η ντεκορατέρ του σπιτιού, η γατούλα σου και πολλοί άλλοι ρόλοι που θα μας πάρουν χρόνο να σου απαριθμήσω. Εσύ τι κάνεις από όλα αυτά; που συμμετέχεις; έρχεσαι στο σπίτι κουρασμένος και ψόφιος μόνο από την μια δουλειά. Έλα και σκέψου όμως ότι η γυναίκα δεν έχει ωράριο, όλη μέρα είναι στο πόδι, για να  προλάβει όλους αυτούς τους ρόλους. Εσύ θα φας το φαγητό που μαγείρεψε και εκείνη θα τρέξει να μαζέψει το πιάτο σου και να το πλύνει. Εσύ θα κάνεις το μπάνιο σου και αυτή θα πάρει τα ρούχα σου να τα πλύνει και να σφουγγαρίσει το μπάνιο. Εκείνη θα φροντίσει να ταΐσει, να πλύνει, να διαβάσει, να νταντέψει τα παιδιά σου. Μετά το βράδυ θα έχεις την απαίτηση να είναι η καλή ερωμένη στο κρεβάτι, χωρίς να νοιάζεσαι αν είναι κουρασμένη ή αν μπορεί. Αυτή όμως υπομονετικά δέχεται όλους τους ρόλους της και τι ζητάει; αγάπη και σεβασμό μόνο.

Και έρχεσαι εσύ ο κτηνώδης ΑΝΤΡΑΣ και την χτυπάς την ποδοπατάς, της κουρελιάζεις την ψυχή. Ποιός είσαι ρε εσύ ζώο; με ποιό δικαίωμα; Αν το κάνει αύριο μεθαύριο κάποιος στην κόρη την δική σου θα σου αρέσει; θα το ανεχτείς; Ευτυχώς που υπάρχουν και οι πραγματικοί άντρες και σώζουν το είδος σας και την λέξη άντρας. Γιατί αν περίμεναν οι γυναίκες από κάτι τέτοια τομάρια σαν εσάς που τις κακοποιείτε,  ζήτω που καήκαν.

Γυναίκες μάθετε να αντιδράτε, σε όλα αυτά τα φαινόμενα βίας. Ο νόμος σας προστατεύει, τώρα πια καταγγείλτε την βία. Ακόμα να απαιτήσετε τον ανάλογο σεβασμό προς το πρόσωπό σας. Δεν είστε κτήμα του ή σκλάβα του, είστε ο σύντροφος στην ζωή του, ένα άτομο που πρέπει να σέβεται και να αγαπάει. Μην γίνεστε για κανένα  λόγο υποχείρια και άβουλα πλάσματα. Έχετε και εσείς το δικαίωμα της γνώμης και της απόφασης σε ότι αφορά την κοινή  ζωή σας. Να διεκδικείτε τα δικαιώματα σας και να μην αφήνετε κανένα άντρα να σας τα τσαλαπατάει και να ξεσπάει τα αρρωστημένα κτηνώδη ένστικτα του πάνω σας. Υπάρχουν ειδικά κέντρα υποστήριξης των κακοποιημένων γυναικών, αναζητήστε τα για να σας συμβουλέψουν.

Βάλτε ένα φρένο στην καταπίεση και τον ξυλοδαρμό  δείξτε τους ότι είμαστε ίσες. Εξάλλου και ο Θεός έδειξε αυτή την ισότητα γυναίκας άντρα, όταν μας έφτιαξε από το πλευρό του. Ο πάνσοφος πατέρας με αυτή την ενέργεια δήλωσε ότι είμαστε ίσοι και όμοιοι. Αν δεν μας ήθελε όμοιους δεν θα μας έφτιαχνε από  αυτό το σημείο  του σώματος του άντρα.  Ξυπνήστε γυναίκες και αντισταθείτε, αφήστε την κλάψα και βγάλτε τον δυναμισμό σας. Όλες τον έχουμε  έχουμε  μέσα μας  αρκεί να τον ψάξουμε. Πείτε όχι στην βία, όχι στην καταπίεση, ναι στη ζωή και ξεκινήστε.

Μύριαμ Κ. Ρόδος

ΣΥΣΣΙΤΙΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΔΥΟ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΝΤΕΚΑ

Ακούω τα μέσα μαζικής  ενημέρωσης, ακούω τους ανθρώπους τους οποίους δέχονται με ευχαρίστηση την σίτιση και απορώ. Πως μας έχουν καταντήσει έτσι; Να ζητιανεύουμε το φαγητό αυτή την εποχή; Πως μας καταντήσατε ρε τριακόσιοι άχρηστοι έτσι; Η εκκλησία έχει αναλάβει τώρα την τροφοδοσία απόρων και είναι πάρα πολλοί αυτή την εποχή. To κράτος πάλι απουσιάζει. Η κατοχική εποχή γύρισε πίσω από ότι δείχνουν τα πράγματα.

Δηλαδή εμείς ψηφίζαμε τόσο καιρό για να μετράμε ανάποδα τον χρόνο. Αντί να κάνουμε άλματα προς την εξέλιξη και την ευημερία, κάναμε άλματα, στην κατοχή και την μιζέρια μπράβο μας.

Το άλλο το ωραίο που διάβασα πως σας πάει; Μερικοί  Δήμοι της Αθήνας  και της Θεσσαλονίκης ξηλώνουν τα παγκάκια, επειδή κοιμούνται άστεγοι. Τι σοφή απόφαση!!!! έτσι εξαλείφετε το πρόβλημα νομίζετε; ή το κουκουλώνετε για να μην παίρνουν φωτογραφίες, τα ξένα μέσα μαζικής ενημέρωσης και γίνετε ρεζίλι; Και οι άστεγοι τώρα που θα κοιμούνται; Μήπως φροντίσατε, να τους εξασφαλίσετε διαμέρισμα για να κοιμούνται ζεστά; ή δεν σας νοιάζει;

Τέτοιες πράξεις κάνετε και δείχνετε την απανθρωπιά όλοι σας. Έχω παρατηρήσει όποιος καθίσει σε καρέκλα αυτόματα γίνετε γουρούνι. Τι σας πιάνει ρε όλους σας; υποτίθεται μπαίνετε σε μια θέση που η πλειοψηφία σας τοποθέτησε για το καλό του συνόλου. Πως ξεχνάτε τόσο γρήγορα το σκοπό σας; Φαίνεται το νερό της εξουσίας είναι θολό και σας έχει κάψει τα εγκεφαλικά σας κύτταρα, αλλιώς πως να το εξηγήσω, δεν μπορώ.

Μας έχετε αρμέξει κανονικά και με το νόμο αυτό το καιρό. Που έχετε πάει τα χρήματα και δεν φαίνονται πουθενά; Ο σκοπός σας είναι να μας στραγγίσετε τελείως και να μας κάνετε όλους ίσους, άπορους έτσι; Αυτό εννοούσατε  με την ισοτημία του πολίτη. Κάνατε όμως ένα λάθος δεν μας το διευκρινίσατε να το ξέρουμε  και πέσαμε πολύ ανώμαλα. Ξέρετε τι σημαίνει πέφτω ανώμαλα; Μάλλον όχι, αλλά γρήγορα θα σας το δείξουμε και εμείς για να το μάθετε εκ πείρας και εσείς.

Σπείρατε ανέμους και θα θερίσετε θύελλες να το ξέρετε. Έτσι λέει και ο νόμος της φυσικής όπως σας έχω ξαναπεί, η δράση και η αντίδραση. Μαζί πάνε αυτά τα δυο να το περιμένετε για να μην την πατήσετε όπως εμείς και εκπλαγείτε.

Είδατε εγώ φροντίζω να σας ενημερώσω για να γνωρίζετε από τώρα τι θα πάθετε, αντίθετα από εσάς που όλα τα κάνατε στη ζούλα. Αυτά για την ώρα κύριοι κρατικοί καρεκλάτοι της εξουσίας ότι νεότερο στο άλλο ανακοινωθέν. 

Μύριαμ Κ. Ρόδος

TI ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΤΑΝ Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΚΗ;

Μια φορά και ένα καιρό, ήταν μια κοπέλα που την έλεγαν Ζωή. Αυτή η κοπέλα είχε την δύναμη να καθορίζει την ζωή των ανθρώπων.  Όταν γεννήθηκε, ήρθαν οι μοίρες να την μοιράνουν και να της δώσουν τις ευχές τους. Της έδωσαν λοιπόν το προνόμιο να μπορεί να διαχειρίζεται, οπως εκείνη θέλει την τύχη των ανθρώπων. Αυτή η κοπέλα ήταν πολύ πολύ ψυχρή και άδικη. Ποτέ δεν έκρινε τους ανθρώπους σύμφωνα με αυτό που ήταν ή από  τον τρόπο που ζούσαν. Δηλαδή αν ήταν καλοί, ευτυχισμένοι, υγιείς, άρρωστοι, φτωχοί, πλούσιοι, δίκαιοι, άδικοι, έξυπνοι ή ανόητοι.

Η Ζωή ζούσε σε ένα παλάτι, που αυτό βρισκόταν σε ένα πλανήτη που λεγόταν παγερός πλανήτης. Ο πλανήτης αυτός, πήρε την ονομασία του από τις υπάρξεις που ζούσαν εκεί. Όλες αυτές είχαν παγερά αισθήματα. Η Ζωή ποτέ δεν ενδιαφερόταν για κανενός τα αισθήματα και  πάντα έκανε ότι της κατέβαινε. Επίσης ήταν πολύ, πάρα πολύ άταχτη από μικρή και της άρεσε να πειράζει τους ανθρώπους. Πότε έκανε καλά πειράγματα, πότε κακά. Της άρεσε δηλαδή να βλέπει τις αντιδράσεις και να δοκιμάζει τις αντοχές των ανθρώπων. Ήταν σχεδόν όλη μέρα και όλη νύχτα στην γη και έκανε τις ζαβολιές της. Οι άνθρωποι  αγανακτούσαν πολλές φορές μαζί της και έλεγαν διάφορα για αυτή.

Αυτή η Ζωή είχε τόση μεγάλη δύναμη που έφτανε ένα ξόρκι της για να αλλάξει τον τρόπο που ζούσαν μέχρι τότε οι άνθρωποι. Μια φορά κατέβηκε και πήγε σε ένα  φτωχό καλύβι και εκεί είδε έναν πολύ φτωχό άνθρωπο που δεν είχε ούτε να φάει. Σκέφτηκε να κάνει τότε τα μαγικά της για να γελάσει. Και έτσι ξαφνικά με ένα ξόρκι, ο φτωχός κληρονόμησε έναν θείο του που ούτε καν τον ήξερε. Από την φτώχεια ο άνθρωπος αυτός βρέθηκε μέσα στη χλιδή. Μετά σκέφτηκε να πειράξει μια οικογένεια ευτυχισμένη. Χτύπησε πάλι το ραβδάκι της και έκανε τα μαγικά της. Μετά από λίγες μέρες η οικογένεια διασπάστηκε. Ο άντρας έμπλεξε με μια άλλη γυναίκα και παράτησε την οικογένεια  του. Η οικογένεια του βυθίστηκε σε  μεγάλη θλίψη. Η Ζωή όμως δεν έδινε δεκάρα για το πως ένοιωθαν αυτοί οι άνθρωποι.

Ένα μικρό κοριτσάκι που την παρακολουθούσε καιρό, μια μέρα πηγαίνει κοντά της και της λέει. Πως σε λένε; Ζωή της απάντησε, εσένα;  Φραουλένια της είπε το κοριτσάκι. Και που είναι το σπίτι σου; σε βλέπω κάθε μέρα να πετάς ψηλά, της είπε η Φραουλένια. Μένω σε κάποιον πλανήτη που ονομάζεται παγερός πλανήτης αλλά γιατί ρωτάς; Μα σε βλέπω να μπαίνεις σε όλα τα σπίτια και να κάνεις διάφορα, παρατήρησε η Φραουλένια. Σου αρέσει να πειράζεις έτσι τους ανθρώπους;  Και τότε με φυσικότητα της απαντάει η Ζωή, έτσι είναι η φύση μου μικρή, δεν μπορώ να την αλλάξω. Και γιατί δεν μένεις στον πλανήτη σου; βαριέμαι, δεν έχει κανένα να πειράξω εκεί. Αφού μίλησαν αρκετά περπατώντας, η Φραουλένια έφτασε σπίτι της. Η επαφή τους κράτησε δυο μήνες και την τελευταία μέρα της είπε η Φραουλένια, δεν πιστεύω να πειράξεις και εμένα καμιά φορά για να γελάσεις; Όχι της είπε εκείνη στο υπόσχομαι. Έπειτα από αυτή την συνάντηση η Φραουλένια και η Ζωή δεν ξανασυναντήθηκαν.

Πέρασαν τα χρόνια και μια μέρα η Ζωή αποφάσισε να επισκεφτεί ένα πολύ χαρούμενο σπίτι. Ήθελε να κάνει τα μαγικά της και να διασκεδάσει με τις απαίσιες πράξεις της. Πλησιάζει τότε ένα σπίτι που στην αυλή έπαιζαν δυο παιδάκια πολύ χαρούμενα με μια μπάλα. Και καθώς πήγε εκεί  κοντά, με ένα ξόρκι σηκώνει αέρα και παρασέρνει  την μπάλα. Η μπάλα τότε βγήκε έξω στο δρόμο. Το κοριτσάκι έτρεξε αμέσως να την πιάσει. Όμως πάνω στη φούρια του δεν είδε το αμάξι που ερχότανε με φόρα και έτσι το μικρό  παρασύρθηκε από το αμάξι. Η μητέρα εντωμεταξύ, όταν άκουσε το απότομο φρενάρισμα και τις φωνές, αισθάνθηκε μια βελονιά στην καρδιά. Κατάλαβε ότι κάτι κακό είχε συμβεί στα παιδιά της. Πετάγεται αμέσως έξω και βλέπει αιμόφυρτο το παιδί της.

Όταν το μεταφέρανε στο νοσοκομείο το παιδί είχε πέσει σε κώμα. Μπήκε στο χειρουργείο για πέντε ώρες και από εκεί στην εντατική. Πέρασαν πέντε μέρες και καμία βελτίωση δεν είχε. Το παιδί ζούσε με μηχανική υποστήριξη. Η μανά πάντα έξω από το δωμάτιο καθόταν όλες αυτές τις ημέρες και περίμενε με αγωνία να γίνει κάποιο θαύμα αλλά  δυστυχώς τίποτα δεν γινόταν. Ο άντρας της άδικα της έλεγε να πάει στο σπίτι να ξεκουραστεί. Αυτή δεν ήθελε να το κουνήσει από εκεί. Ένα μαύρο πέπλο θλίψης είχε χτυπήσει το άλλοτε χαρούμενο σπιτικό.

Ξαφνικά εκεί που καθόταν σκυφτή και έκλαιγε η μάνα του παιδιού, σαν κάτι να σκέφτηκε  και πετάχτηκε έξω στην αυλή φωνάζοντας. Ζωή που είσαι; εσύ μου έκανες αυτό το κακό; μου είχες υποσχεθεί ότι εμένα δεν θα με πείραζες, γιατί μου το έκανες αυτό; Η Ζωή που άκουσε το όνομα της εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά της. Έδειχνε απορημένη και την ρωτά με έκπληξη. Ποιά είσαι κοπέλα μου εσύ; γιατί κλαίς; και που ξέρεις το όνομα μου; Την ρώτησε όταν πλησίασε αρκετά. Είμαι η Φραουλένια δεν με θυμάσαι; Δεν κράτησες την υπόσχεση σου, δεν έχεις καθόλου μπέσα της είπε κλαίγοντας. Εσύ σίγουρα έβαλες το χέρι σου για να πάθει το παιδί μου αυτό το κακό. Μα δεν σε γνώρισα, μεγάλωσες τόσο και άλλαξες πολύ. Μην στεναχωριέσαι ομως θα επανορθώσω το κακό που σου έκανα, της  είπε και εξαφανίστηκε.

Η Φραουλένια τότε ξαναπήγε μέσα στο  νοσοκομείο και κάθισε έξω από το δωμάτιο. Περίμενε καρτερικά σε μια καρέκλα μέρες τώρα και είχε πάντα την ελπίδα να γίνει ένα θαύμα. Παρόλο που οι γιατροί  δεν τις έδιναν και πολλές ελπίδες εκείνη μέσα της έλπιζε.

Τις σκέψεις της Φραουλένιας τις διέκοψε μια νοσοκόμα που βγήκε τρέχοντας από το δωμάτιο. Τι συμβαίνει; ρώτησε με αγωνία, έπαθε κάτι το παιδί μου; είπε με την ψυχή στο στόμα και έτοιμη να πέσει κάτω από την τρομάρα της.

Όχι μην ανησυχείς, συνέβη κάτι το πολύ ευχάριστο και απροσδόκητο της είπε. Το παιδί συνήλθε, άνοιξε τα ματάκια του και σε γυρεύει. Μόνο που δείχνει τρομαγμένο γιατί δεν ξέρει που βρίσκεται και κλαίει συνέχεια. Η γυναίκα τότε άρχισε να σταυροκοπιέται και να ψιθυρίζει. Σε ευχαριστώ  Ζωή μου που μου έδωσες πίσω την ευτυχία μου.

Σε δυο μέρες η Φραουλένια και το παιδί της βρισκόταν πάλι πίσω στο σπίτι τους. Όλη η οικογένεια βρισκόταν και πάλι μαζί. Παιδιά μου είπε ο πατέρας, σας έχω μια έκπληξη. Τα παιδιά πήγαν κοντά όλο περιέργεια να μάθουν τι έκπληξη ήταν. Πόσες του μηνός έχουμε σήμερα γυναίκα; είπε. Η Φραουλένια αμέσως απάντησε, πέντε Δεκεμβρίου Ωραία λέει τότε αυτός δείτε τι σας έφερα.

Ανοίγει την πόρτα του σαλονιού και βλέπουν πολλά κλειστά κιβώτια, άλλα μικρά και άλλα μεγάλα. Ελάτε να τα ανοίξουμε όλοι μαζί, αλλά με προσοχή. Έτρεξε τότε όλη η οικογένεια. Άνοιξαν πρώτα την μεγάλη κούτα και βλέπουν ένα θεόρατο δέντρο. Σήμερα θα στολίσουμε το Χριστουγεννιάτικο μας δέντρο είπε. Τα παιδιά ήταν πολύ χαρούμενα και άρχισαν να τραγουδάνε τα κάλαντα.

Τα πρόσωπα όλων έλαμπαν  από ευτυχία. Η χαρά πια είχε γυρίσει σπίτι τους ξανά. Η Ζωή έκανε το χρέος της και έφυγε ευχαριστημένη αφού κράτησε την υπόσχεση της. Έτσι και εσείς όταν σας αδικήσει η Ζωή να την φωνάξετε και να την αναγκάσετε να επανορθώσει. Με αυτό τον τρόπο θα ζήσετε εσείς καλά και εμείς καλύτερα.

Μύριαμ Κ. Ρόδος

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ ΠΟΛΥΘΡΟΝΑΣ

Έλληνες  μου είμαι στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσω, ότι επιτέλους βρήκα το κίνημα που μας ταιριάζει. Το έχω ονομάσει κίνημα της πολυθρόνας, μιας και είναι τόσο ξεχωριστό.  Η εγγραφή σας αρχίζει από σήμερα. Βασική προϋπόθεση μαζί με την εγγραφή σας απαιτείται να φέρετε μαζί σας και από δέκα  πακέτα πατατάκια. Οι κόκα  κόλες και όλα τα αναψυκτικά είναι δωρεάν. 

Τα καθήκοντα σας είναι: 

•  Υποχρεωτική ξάπλα στον καναπέ, τουλάχιστον δέκα ώρες, μην ανησυχείτε θα σας βάλουμε μαξιλαράκια να μην πιάνετε ο πισινός σας. 
• Πρέπει οπωσδήποτε να ξέρετε να    βρίζετε γιατί θα σας χρειαστεί στο ιντερνέτ. 
• Πρέπει να έχετε υπερβολικά διευρυμένες  γνώσεις επί  παντός επιστητού,  δηλαδή να είστε ξερόλες. Γιατί πρέπει να δίνετε λύσεις για το τι πρέπει να κάνει η κυβέρνηση. Ξέρετε από τον καναπέ μας κατεβαίνει πιο εύκολα η ιδέα. 

Οι καναπεδάτες λύσεις θα σώσουν την χώρα. Άλλωστε οι μεγαλύτεροι αρχαίοι φιλόσοφοι σε ανάκλινδρα έγραφαν τις ιδέες τους γιατί όχι και εμείς; Και το πιο καλό δεν θα χρειάζεται να τρέχουμε σε πορείες και διαδηλώσεις, τι τα χρειαζόμαστε εμείς αυτά; Θα κουραζόμαστε και θα χάνουμε ιντερνετικό χρόνο. 

Ο καναπές λοιπόν κάνει θαύματα, ψεκάζεις, σκουπίζεις, τελειώνεις και την Ελλάδα σώνεις. Παρακαλώ προλάβετε την εγγραφή, οι ξαπλώστρες εξαντλούνται.

Μύριαμ Κ. Ρόδος

Η ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΛΥΣΗ ΣΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ;

Οι αυτοκτονίες έχουν αυξηθεί σημαντικά στις μέρες μας, εύλογα γεννιέται το ερώτημα γιατί; Μια αυτοκτονία προκαλείται απο εσωτερικές ψυχικές καταστάσεις ή λογικές σκέψεις που οδηγούν τον αυτόχειρα να προχωρήσει στην πράξη της αφαίρεσης της ζωής του.

Οι παράγοντες που συμβάλουν στο να αυτοκτονήσει κάποιος είναι πολλοί. Καταρχάς η κατάθλιψη είναι μια συχνή αιτία. Η αυτοκτονία για αυτούς τους ανθρώπους είναι λύτρωση, ευσταθεί όμως σαν επιχείρημα και σαν αιτία για να πάψει κάποιος να ζει;

Υπάρχουν και άλλα πολλά αίτια που κάποιος απελπίζεται και φτάνει σε αυτή την πράξη. Ένας χωρισμός για παράδειγμα μπορεί να είναι σοβαρό πλήγμα για ένα άτομο ερωτευμένο. Ακόμα ο θάνατος και ο  ξαφνικός τρόπος που χάνουν οι άνθρωποι κάποιον δικό τους αγαπημένο, κάνει καποια ατομα από το στενό τους περιβαλλον να θολώνουν και να μην σκέφτονται σωστά, καθώς δεν μπορούν να συνηθίσουν στην ιδέα ότι δεν θα τον ξαναδούν. 

Μια επάρατος νόσος για ένα άτομο που υποφέρει σίγουρα πολλές φορές θα κάνει τις σκέψεις του να στραφούν προς τον δρόμο της αυτοκτονίας. Ο ψυχολογικός παράγοντας επίσης είναι αιτία πολλών αυτοκτονιών. Ένα άτομο  δηλαδή που πάσχει από κατάθλιψη αν δεν παρακολουθηθεί και αν δεν πάρει την ειδική αγωγή είναι ικανό να κάνει κακό στον εαυτό του. Υπάρχουν ακόμα πολλές αιτίες που μπορεί να σαλέψουν τον ανθρώπινο νου και να τον κάνουν να μην σκέφτεται καθαρά και να βρίσκει την λύση με το να γίνει αυτόχειρας.

Εγώ όμως δεν βρίσκω καθόλου σωστή αυτή τη λύση. Ο άνθρωπος γεννήθηκε πολεμιστής και έτσι πρέπει να παραμείνει ότι και να του συμβαίνει. Η ζωή μας πρέπει να το πάρουμε είδηση, είναι ένας αδιάκοπος αγώνας επιβίωσης που δεν πρέπει  για κανένα λόγο να τον σταματάμε. Η αξία του ανθρώπου φαίνεται ακριβώς σε αυτή τη χρονική στιγμή που θα χρειαστεί για να παλέψει και να ξεπεράσει το κάθε εμπόδιο, μικρό ή μεγάλο. Υπάρχουν σίγουρα πράγματα που δεν διορθώνονται, όμως δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα γι αυτό και αυτό είναι που πονάει περισσότερο. Όμως πρέπει να σκέφτεστε πάντα θετικά και καλά πράγματα. 

Προσπαθήστε να κάνετε κάτι δημιουργικό, ώστε να ξεφύγετε λιγάκι από τις σκέψεις που σας βασανίζουν. Αν το πρόβλημα σας είναι τα χρήματα, να λέτε δεν πειράζει αφού έχουμε ακόμα την υγεία μας. Αυτό δεν είναι δύσκολο όσο και αν σας πιέζουν οι καταστάσεις, τράπεζες, εφορίες, οικογένεια. Εσείς να είστε καλά και όλα θα φτιάξουν. Αν πάλι έχετε χάσει ένα πολύ αγαπημένο πρόσωπο, που ξέρω πόσο δύσκολο είναι να το ξεπεράσετε, τότε να κάνετε το εξής: Θα βάλετε με το μυαλό σας πως πήγε κάπου στην ξενιτιά για να δουλέψει και πως κάποτε θα τον συναντήσετε αφού είμαστε επισκέπτες πάνω στη γη όλοι μας. 

Οι ερωτικά απογοητευμένοι να ξέρετε πως κάπου εκεί έξω στον κόσμο υπάρχει το ταίρι σας. Ψάξτε το και μην κλαίτε την μοίρα σας. Αν χάσατε μια αγάπη δεν ήρθε και η συντέλεια του κόσμου. Εξάλλου λέει ένα ρητό, αν κάποιος δεν σας αγαπάει αφήστε τον να φύγει. Αν γυρίσει θα πει πως είναι δικός σας, αν όχι, ποτέ δεν ήταν και ούτε θα γίνει, γι' αυτό στο καλό να πάει.  

Τα άτομα που έχουν ψυχολογικά προβλήματα πρέπει να τα υποστηρίζουμε και να μην αδιαφορούμε. Γιατί αυτά βρίσκονται σε ένα δικό τους κόσμο ή για τα καταθλιπτικά άτομα να τα ενθαρρύνουμε γιατί ο κόσμος τους είναι μαύρος . Και σίγουρα αυτά τα άτομα σας χρειάζονται πολύ και ας μην σας το λένε. Δείξτε τους αγάπη και να έχετε  υπομονή μαζί τους, δεν το θέλουν να είναι έτσι ούτε αυτά. Απλά είναι αδύναμα άτομα και με ασταθή την ψυχολογία τους  που κλονίζεται σε κάποιο ζόρισμα της ζωής.

Μου αρέσουν πάρα πολύ τα άτομα που αγωνίζονται για να ζήσουν. Τα παραδείγματα που βλέπω πολλές φορές με συγκινούν και μου δίνουν κουράγιο. Έχω δει άτομα άρρωστα που ήξεραν ότι είχαν μια ανίατη νόσο και όμως δεν το έβαλαν κάτω. Πολέμησαν και αρκετές φορές βγήκαν νικητές. Η δύναμη που πηγάζει μέσα από κάθε άνθρωπο, είναι μεγάλη και ανεξάντλητη, φτάνει να την ανακαλύψει. Θυμάμαι την αδελφή μου όταν ήταν άρρωστη, πονούσε μα έσφιγγε τα δόντια να μην την δούμε  και στεναχωρηθούμε. Παραδόξως αντί να της δίνουμε κουράγιο μας έδινε εκείνη. Είχε μεγάλη δύναμη ψυχής. Δεν φοβόταν το θάνατο αντίθετα με πολλούς από εμάς που για ασήμαντα πράγματα τρέμουμε σαν το ψάρι μην τυχόν και πεθάνουμε. Και όταν δούμε τα σκούρα μας, ρίχνουμε και μια αυτοκτονία. Αυτό είναι δειλία. Πρέπει να  μείνουμε και  να πολεμάμε με όσα όπλα έχουμε. Και πρώτο όπλο να βάλουμε την καρδιά μας και τα όποια  ψυχικά αποθέματα μας έχουν μείνει.

Προχτές πάλι κάποιος, πατέρας ενός μικρού παιδιού αυτοκτόνησε εδώ στη Ρόδο. Πιθανόν από το οικονομικό αδιέξοδο λένε, ότι έπαθε κατάθλιψη.  Και σας ρωτώ ήταν λύση αυτή; Φυσικά όχι, άφησε ένα μικρό παιδί εκτεθειμένο και εκείνος έχασε τη ζωή του. Δεν αντιλήφθηκε βέβαια που θα τον οδηγούσε η κατάθλιψη.  

Θλίβομαι πραγματικά όταν ακούω για αυτοκτονίες. Άλλοι άνθρωποι προσεύχονται μέρα νύχτα να τους δώσει την υγεία τους ο Θεός που την έχασαν και άλλοι έτσι απερίσκεπτα αφαιρουν μόνοι τους την ζωή. 

Η ζωή είναι ένα δώρο του Θεού και κανείς μας δεν έχει το δικαίωμα να την αφαιρέσει, μόνο ο ίδιος ο Κύριος μπορεί να την πάρει πίσω. Γι αυτό αφήστε τις κακές σκέψεις ότι και αν σας συμβαίνει και παλέψτε με νύχια και με δόντια αν θέλετε  να κερδίσετε αυτό που δικαιωματικά σας ανήκει. 

Μύριαμ Κ. Ρόδος

TO MAΓΙΚΟ ΒΟΥΝΟ

Μια φορά και έναν καιρό στα πολύ παλιά χρόνια ανάμεσα σε μια κοιλάδα υπήρχε ένα βουνό. Αυτό το βουνό δεν ήταν ένα συνηθισμένο όπως όλα τα άλλα μα είχε κάτι διαφορετικό και παράξενο. Είχε δύο μεγάλες σχισμές  που όμως δεν μπορούσαν να τις δούνε όλοι οι άνθρωποι. Πάντα έβλεπαν την μία ανάλογα ποιός ήταν αυτός που την κοιτούσε. Η μια σχισμή οδηγούσε στο κακό και η άλλη στο καλό.

Σε ένα χωριό της όμορφης Ελλάδας  ζούσε ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, η Πηνελόπη και ο Αντρέας. Αυτοί είχαν δυο παιδιά που τα μεγάλωσε σχεδόν μόνη της η Πηνελόπη, μια που ο άντρας της  δούλευε στα καράβια. Η Πηνελόπη ήταν μια πολύ καλή και άξια μανούλα μεγάλωνε με φροντίδα και αγάπη τα παιδιά της που την λάτρευαν το ίδιο.

Περνούσαν τα χρόνια και τα παιδιά μεγάλωναν, με την απουσία του πατέρα τους πολύ αισθητή. Όταν εκείνος ερχόταν καμιά φορά στην πατρίδα δεν καθόταν και πολύ στο σπίτι όλη μέρα έπινε στο καπηλειό της γειτονιάς. Ήταν ένας πολύ δύστροπος και παράξενος άνθρωπος, που με το παραμικρό αρπαζόταν.  Η αγάπη, η πίστη και η αφοσίωση όμως της γυναίκας  του, την  την οδηγούσαν να μην βλέπει  τις κακές συνήθειες, δεν άφηνε κανείς να πει κουβέντα κακιά για τον άντρα της. Πέρασε ο καιρός και ο Αντρέας επιτέλους πήρε την σύνταξη του και ήρθε να μείνει σπίτι του. Τα παιδιά είχαν μεγαλώσει και παντρευτεί.

Ο Αντρέας είχε αλλάξει όμως δεν ήταν πια ο κακός χαρακτήρας που ήξεραν όλοι, κάτι τον είχε αλλάξει. Η Πηνελόπη ήταν χαρούμενη με αυτή του την αλλαγή, αν και ώρες ώρες έμοιαζε να μην είναι εκεί. Καθόταν με τις ώρες σκεφτικός και σιωπηλός και δεν έβγαζε κουβέντα. Πολλές φορές προσπάθησε να μάθει τι έχει ο άντρας της αλλά αυτός δεν μίλαγε. Ένα όμως ήταν το σίγουρο ότι έδειχνε μετανοιωμένος για την προηγούμενη συμπεριφορά του.

Μια ηλιόλουστη μέρα, αποφάσισαν να πάνε εκδρομή. Ετοίμασαν μερικά φαγητά πήραν και μια κουβέρτα για να στρώσουν και ξεκίνησαν. Είχαν αποφασίσει να πάνε στην παράξενη κοιλάδα, μια που ο καιρός ήταν όμορφος. Προχώρησαν αρκετά ώσπου έφτασαν στην όμορφη μα παράξενη κοιλάδα. Έστρωσαν την κουβέρτα και άπλωσαν τα φαγητά κάτω. Κάποια στιγμή λέει ο Αντρέας, γυναίκα πάω μια βόλτα μέχρι το βουνό να μαζέψω λίγα χορταράκια εσύ μείνε εδώ να ξεκουραστείς.

 Η γυναίκα υπάκουσε όπως πάντα και έμεινε εκεί να περιμένει. Η ώρα περνούσε όμως και άρχισε να ανησυχεί. Ένα κουνελάκι μικρό που έκανε ώρες βόλτα εκεί κοντά, την πλησίασε  και η Πηνελόπη  με έκπληξη μεγάλη άκουσε να της μιλάει.

 Αν θέλεις να γυρίσει ο άντρας σου πρέπει να τον ψάξεις, αλλιώς δεν θα τον ξαναδείς είπε. Εκείνη έντρομη τινάχτηκε πάνω σαν να την χτύπησε κεραυνός. Που πρέπει να ψάξω; τι κακό έπαθε ο άντρας μου; άρχισε να ρωτάει το κουνελάκι. Αυτό βλέποντας την αγωνία της, της είπε. Ακολούθησε με θα σου δείξω εγώ που πρέπει να ψάξεις.

Η γυναίκα φανερά ανήσυχη και τρομαγμένη άρχισε να το ακολουθεί. Περπάτησαν αρκετή ώρα μέχρι που έφτασαν στο βουνό. Τότε ξαφνικά της λέει το κουνελάκι, εγώ πρέπει να φύγω τώρα, εσύ ψάξε να βρεις το πέρασμα που είναι πάνω  στο βουνό και μπες μέσα. Η γυναίκα σαστισμένη συνέχισε να περπάτα μέχρι που είδε το πέρασμα και μπήκε μέσα. Εκεί μέσα ήταν όλα φωτεινά και ξεκάθαρα, μια πολύ όμορφη μυρωδιά πλημμύριζε την σπηλιά.

Ξαφνικά άκουσε μια γνώριμη φωνή να της λέει: Πηνελόπη μου τι θέλεις εσύ εδώ; Γυρίζει και βλέπει την μητέρα της που είχε πεθάνει αρκετά χρόνια πριν. Γυρεύω τον άντρα μου είπε με δάκρια στα μάτια. Μήπως τον έχεις δει; Όχι κόρη μου και δεν νομίζω να τον βρεις σε αυτή την σπηλιά. Λίγο παραπέρα ήταν τέσσερις κοπέλες με τριανταφυλλί φόρεματα. Ποιές είστε εσείς τις ρώτησε η Πηνελόπη;  Εγώ είμαι η καλοσύνη της είπε η μία και αυτή δίπλα μου είναι η ευγένεια. Ακόμα μέσα εδώ βρίσκεται η γενναιοδωρία, και η αγάπη, όλες αυτές δηλαδή που έχεις μέσα σου εσύ. Αν κατάλαβα καλά ψάχνεις τον άντρα σου.  Λυπάμαι μα δεν έχει χώρο ανάμεσα μας. Στο μέρος που έχει μπει, υπάρχουν  άλλα πρόσωπα διαφορετικά από εμάς και δεν νομίζω να μπορέσει να βγει πια έξω.

Η Πηνελόπη ακούγοντας αυτά τα λόγια έβαλε τα κλάματα. Τι θα κάνω τώρα, δεν μπορεί καμιά σας να με βοηθήσει να τον βρω; Θέλω να με βοηθήσετε είπε φανερά απελπισμένη. Αν χρειαστεί είμαι διαθέσιμη να δώσω ακόμα και την ζωή μου για να τον βοηθήσω να βγει έξω. Τότε έρχεται μπροστά της ένας πολύ ψηλός άντρας που κρατούσε στα χέρια του μια παράξενη ζυγαριά και μια κλεψύδρα. Χμ λέει ωραία αφού το ζητάς θα σε βοηθήσουμε μα να ξέρεις σε ένα μήνα θα έρθουμε να σε πάρουμε. Ναι! φώναξε με χαρά ότι θέλετε φτάνει να με βοηθήσετε. Εντάξει πάμε της είπαν και ξεκίνησαν να πάνε να τον βρουν.

 

Εντωμεταξύ ο Αντρέας, όταν είχε φτάσει έξω από την σπηλιά, άκουσε κάτι σαν κλάμα. Και μπήκε  μέσα για να δει τι υπήρχε. Ωχ τι βρώμα είναι αυτή ψέλλισε; Μια έντονη δυσοσμία υπήρχε εκεί μέσα   σαν να είχε ψοφίμια παντού. Καθώς πήγαινε όμως να κάνει ένα βήμα ξαφνικά ακινητοποιήθηκε από μια άγνωστη δύναμη. Έκανε να σηκώσει το πόδι του μα τίποτα, προσπάθησε ξανά και ξανά, μα του κάκου. Όμως να, μια φιγούρα πρόβαλε και μαζί με αυτήν ακούει και μια φωνή. Αντρέα με θυμάσαι; εκείνος προσπαθούσε να διακρίνει ποια ήταν αυτή που του μιλούσε. Το μόνο που ξεχώριζε ήταν μια γυναικεία φιγούρα. Είμαι η Μαρία από την Ισπανία, σου λέει κάτι αυτό; Τον Αντρέα άρχισε να τον κόβει κρύος ιδρώτας. Μα εσύ έχεις πεθάνει, είπε σαστισμένος εκείνος. Εδώ μέσα δεν υπάρχει το χάσμα ανάμεσα στο θάνατο και τη ζωή του απάντησε. Αμέσως μετά βλέπει κάτι πολύ άσχημες γριούλες να τον πλησιάζουν.

Ποιές είστε εσείς; είπε εκείνος με φανερή την αποστροφή του για την ασχημία τους. Εγώ είμαι η κακία λέει η πρώτη, εγώ το μίσος πετάχτηκε η άλλη. Και μετά συνέχισαν οι άλλες. Εγώ είμαι η αδικία και εγώ  ο πόνος που προκαλεί κάποιος με τις πράξεις του. Μετά ήρθαν και άλλες πιο μικρόσωμες και απαρίθμησαν ένα σωρό ονόματα κακών συναισθημάτων. Αφού συστήθηκαν η κακία λέει στον Αντρέα, μήπως τρόμαξες με  την τόση  ασχημία που είδες; Ναι λέει αυτός, ομολογώ ότι τρόμαξα λιγάκι. Κακώς είπε εκείνη με βροντερή φωνή, όλες αυτές που είδες είναι μέσα σου, είναι οι σκέψεις σου και οι πράξεις που έκανες στους ανθρώπους.

Μια σιωπή επικράτησε μετά από όλες τις αποκαλύψεις, ο Αντρέας κατάλαβε πως ήταν αδύνατο να φύγει από εκεί. Τα πόδια του άρχιζαν να βγάζουν ρίζες και να χώνονται βαθιά στη γη. Μετά από λίγο άκουσε από το βάθος της σπηλιάς να τον φωνάζει η γυναίκα του. Αντρέα που είσαι; αυτός πάνω που είχε απελπιστεί, ξαφνικά φώτισε το πρόσωπό του μια μικρή αναλαμπή  αισιοδοξίας. Εδώωωω άρχισε να φωνάζει με όση δύναμη του είχε απομείνει. Η γυναίκα του που άκουσε τις κραυγές του έφτασε αμέσως κοντά του και τον αγκάλιασε με στοργή και αγάπη.  Τα δάκρια της έτρεχαν ασταμάτητα από την αγωνία και την λαχτάρα που πήρε. Πίσω από αυτήν όμως είχε ένα θεόρατο άντρα που κρατούσε μια ζυγαριά. Αυτός πλησίασε τότε και είπε. Για να δούμε είπε θα ισσοροπίσει η δεν θα κουνηθεί καθόλου;

Και αρχίζει να βάζει τις πράξεις του πάνω. Η μια πράξη που τον βάραινε περισσότερο, ήταν αυτό που έκανε στη Μαρία. Την είχε αφήσει έγκυο και εξαφανίστηκε. Εκείνη τον περίμενε μάταια ώσπου μαράζωσε και πέθανε. Από την σχέση αυτή όμως  είχε γεννηθεί ένα αγόρι. Ο ψηλός άντρας σταμάτησε και σε εκείνη την πράξη, την έβαλε στη ζυγαριά και τι να δει; ως εκ θαύματος άρχισε να ισσοροπεί. Τι είχε συμβεί; ρώτησε απορημένος ο άντρας. Έρχεται τότε μια όμορφη κοπέλα και τους λέει.  Όταν ο Αντρέας έμαθε για τον θάνατο της Μαρίας και την γέννηση του γιού του λύγισε. Πήρε το παιδί με στοργή και  φρόντισε να το μεγαλώσει. Το έδωσε σε μια θεία του και τους παρείχε ότι χρειαζόταν για να μεγαλώσει σωστά. Εκείνη το μεγάλωσε με πολύ αγάπη. Ακόμα από εκείνη τη στιγμή άρχισε να κάνει δωρεές και να βοηθάει τα ιδρύματα που είχε ορφανά ή εγκαταλειμμένα παιδιά. Αυτό ήταν, η ζυγαριά επιτέλους ισσορόπισε. Μπορείτε να φύγετε τους είπε ο ψηλός άντρας.

Έφυγαν τρεχάτοι για το σπίτι, αυτή η εμπειρία και οι αποκαλύψεις τους είχαν συγκλονίσει και τους δύο. Η Πηνελόπη όταν πήγαν σπίτι και για αρκετές μέρες μετά δεν έβγαλε κουβέντα, ήταν το ίδιο περιποιητική και έδειχνε με τον τρόπο της πόσο  πολύ τον αγαπούσε. 'Όμως καθόταν με τις ώρες σκεφτική, ήταν φανερό ότι κάτι την βασάνιζε.

Ένα βράδυ χτυπάει η πόρτα, η γυναίκα πηγαίνει αμέσως να ανοίξει, και τότε βλέπει μπροστά της τον ψηλό άντρα της σπηλιάς. Στο χέρι του κρατούσε την κλεψύδρα. Ο χρόνος σου της είπε τελείωσε. Δώσε μου ένα λεπτό να χαιρετίσω τον άντρα μου του είπε, όμως εκείνη τη στιγμή ο Αντρέας που είχε ακούσει την πόρτα πλησιάσε. Τι συμβαίνει; ρώτησε με αγωνία σαν είδε τον άνθρωπο αυτό. Η γυναίκα του εξιστόρησε την συμφωνία που έκανε, για να τον ελευθερώσουν από την σπηλιά.

 Εκείνος τότε άρχισε να κλαίει και να παρακαλάει. Άφησε την γυναίκα μου να ζήσει και πάρε εμένα, εκείνη είναι αθώα δεν έχει πειράξει ούτε μερμήγκι, άρχισε να λέει παρακαλώντας. Η γυναίκα του όμως μόλις τον άκουσε να λέει αυτά φώναξε. Όχι άντρα μου δεν είναι δίκαιο να φύγεις εσύ. Εξάλλου στην σκέψη πως θα σε χάσω για πάντα δεν θα αντέξω και θα πεθάνω και τότε θα πάει χαμένη η θυσία σου.

Η διαφωνία για το ποιός θα φύγει κράτησε αρκετή ώρα. Κάποια στιγμή αντιλήφθηκαν ότι ο ψηλός άντρας είχε φύγει. Ανακουφισμένοι πήγαν μέσα και ξάπλωσαν μαζί ευτυχισμένοι. Το πρωί βρήκαν ένα γράμμα που έλεγε  τα εξής. Επειδή είδα πόσο αγαπιέστε και την ειλικρινή μετάνοια του Ανδρέα, αποφάσισα να σας αφήσω λίγα χρόνια ακόμα να ζήσετε μαζί, όμως όταν θα ξανάρθω θα σας πάρω και τους δύο.

Το ηλικιωμένο ζευγάρι φανερά συγκινημένο και ικανοποιημένο, αγκαλιάστηκε τρυφερά όλο αγάπη. Και έτσι έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Μύριαμ Κ. Ρόδος

O ΓΑΜΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΑΣΙΛΑΚΗ ΜΕ ΤΗΝ ΓΙΑΣΕΡ

Μια φορά και έναν καιρό, σε μια πόλη της Παλαιστίνης  ζούσαν τρία αδελφάκια. Ήταν τρία πάρα πολύ όμορφα κοριτσάκια, η Αϊσέ, η Φατμέ και η Γιασέρ. Τα τρία αδελφάκια  ήταν πολύ αγαπημένα και παρόλο που ήταν πολύ φτωχά λόγο της ορφάνιας τους, ήταν όλο χαρά. Έπαιζαν γελούσαν τραγουδούσαν όλη μέρα και η μητέρα τους τα καμάρωνε σαν τα έβλεπε χαρούμενα.

Τα κοριτσάκια, επειδή η μητέρα τους δεν είχε χρήματα να τους αγοράσει παιχνίδια, τα  έφτιαχναν με τα χεράκια τους  μόνα τους.  Έκοβαν κομμάτια  από παλιά υφάσματα που έβρισκαν και έφτιαχναν πάνινες κούκλες που τις γέμιζαν με άχυρα. Έφτιαχναν και με τα ξύλα που μάζευαν διάφορα άλλα παιχνίδια.  Ακόμα και τα πλαστικά τα εκαναν παιχνίδια, ότι υλικό εύρισκαν το αξιοποιούσαν.  Τα έφτιαχναν τόσο ωραία που τα παιδιά της γειτονιάς, τους ζητούσαν να τους φτιάξουν   και για κείνα.

Σιγά σιγά άρχισαν να μεγαλώνουν τα κορίτσια, όμως συνέχισαν να φτιάχνουν παιχνίδια και πάνινες κουκλίτσες και μάλιστα τις έκαναν τέλειες. Άρχισαν να τους δίνουν και  παραγγελίες. Όλο και περισσότερα παιδάκια ζητούσαν αυτές τις καταπληκτικές κούκλες. Η μάνα τους σταμάτησε από την ξένη δουλειά, αφού τα κορίτσια έβγαζαν χρήματα αρκετά για να ζήσει όλη η οικογένεια.  Αγόρασαν μάλιστα και μηχανές ραψίματος, μιας και οι παραγγελίες είχαν γίνει πια τόσες πολλές. Η φήμη των κοριτσιών έφτασε γρήγορα και πέρα από την Παλαιστίνη. Τώρα πια άρχισαν  τις παραγγελίες και οι έμποροι  παιχνιδιών.

Το όνομα τους  έφτασε και στου Άγιου  Βασίλη τα αυτιά. Τότε  τις επισκέφτηκε και ζήτησε να φτιάχνουν και για εκείνον παιχνίδια, μιας και τα παιδιά του ζητούσαν στα γράμματα τους τόσο ωραία παιχνίδια  όπως αυτά των κοριτσιών. Τα κορίτσια με προθυμία καθιέρωσαν κάθε χρόνο να του φτιάχνουν παιχνίδια.  Τα έδιναν μάλιστα δωρεάν στον Άγιο Βασίλη αφού τα μοίραζε και στα φτωχά παιδιά. Ο Άγιος Βασίλης είχε δείξει αδυναμία στην Γιασέρ και κάθε χρόνο που ερχόταν της  έλεγε, όταν μεγαλώσεις θα σε παντρέψω με τον γιό μου το Άγιο Βασιλάκη

Το Άγιο  Βασιλάκη ήταν ακόμα μικρό τότε, όμως να που πέρασε ο καιρός και έγινε ολόκληρος νέος. Ήταν όμορφος και καλόκαρδος. Ο πατέρας του μόλις έφτασε σε ηλικία γάμου του είπε, αυτά τα Χριστούγεννα θα έρθεις μαζί μου να σε παρουσιάσω στο κορίτσι που θεωρώ ότι πρέπει να πάρεις γυναίκα σου.  Αυτός ήταν όλο χαρά  και πρόσμενε με αγωνία την ημέρα που θα παντρευόταν. Είχε ακούσει τα καλύτερα λόγια για εκείνη από τα νανάκια που την υπεραγαπούσαν. Και η Γιασέρ όμως είχε μεγάλη αγωνία για την ημέρα αυτή. Εκείνη τον είχε δει μια χρονιά όταν ήρθε να πάρει τα δώρα ο πατέρας του. Η Γιασέρ είχε κοιτάξει από το παράθυρο και είδε τον όμορφο νέο, που τον ερωτεύθηκε τρελά αλλά ντρεπόταν να το πει.

Και επιτέλους ήρθε η μέρα που ο Άγιος Βασίλης  θα έφερνε τον γιό του να τον γνωρίσει και να τον παντρευτεί αν ήθελε. Εκείνη ήθελε να βάλει τώρα τα δυνατά της και να φτιάξει τα ωραιότερα παιχνίδια για να τον ευχαριστήσει. Τότε άρχισαν την προετοιμασία δύο μήνες νωρίτερα για να προλάβουν.

Στην Καισαρεία το νέο είχε διαδοθεί.  Το Άγιο Βασιλάκη θα παντρευόταν και θα έφερνε εκεί την αγαπημένη του. Όμως υπήρχε μια πολύ κακιά κοπέλα η Ζαχάρω που ήθελε να πάρει εκείνη το Άγιο Βασιλάκη. Όταν άκουσε το νέο σκέφτηκε, σιγά να μην αφήσω να μου τον  πάρει μια ξένη.  Άρχισε τότε να σκέφτεται και να καταστρώνει τα βρώμικα και ύπουλα σχέδια της.

Αφού σκέφτηκε καλά έψαξε και βρήκε δύο κακοποιούς. Τους πλήρωσε και τους έδωσε εντολή να  απαγάγουν την κοπέλα. Η Γιασέρ εκείνη τη μέρα  είχε πεταχτεί να πάει σε ένα μαγαζί να πάρει κλωστές, κουμπάκια και χρυσόσκονη για τα παιχνίδια της. Στο δρόμο τραγουδούσε και έλαμπε από ευτυχία. Ξαφνικά σταματάει δίπλα της ένα αμάξι και με αστραπιαία ταχύτητα την αρπάζει ένας γεροδεμένος άντρας και την βάζει μέσα. Στο δρόμο της έκλεισαν το στόμα και τις έδεσαν τα μάτια. Αφού προχώρησαν αρκετή ώρα, ακούει μια φωνή να της λέει προχώρα έξω. Αυτή τρομοκρατημένη υπακούει. Όταν της έβγαλαν το μαντίλι, είδε ότι ήταν σε ένα σκοτεινό δωμάτιο.  Άρχισε να κλαίει και να παρακαλάει να  την αφήσουν να φύγει, μα αυτοί δεν άκουγαν τίποτα. Άκουσε τις αλυσίδες και τις κλειδαριές και μετά μια τρομαχτική ησυχία. Το μόνο που τις άφησαν ήταν μια παλιά κουρελού για να κοιμάται. Η Γιασέρ άρχισε να κλαίει πιο πολύ, φοβόταν και κρύωνε. Κάλεσε αρκετές φορές σε βοήθεια  μα του κάκου. Η χοντρή πόρτα και οι χοντροί τοίχοι εμπόδιζαν να ακουστεί η φωνή της.

Εν τω μεταξύ στο σπίτι άρχισαν να ανησυχούν όταν είδαν πως αργεί να γυρίσει. Βγήκαν έξω στους δρόμους και άρχισαν να ψάχνουν, μα τίποτα, Όπου και να ρωτούσαν κανείς δεν την είχε δει. Άρχισαν να κλαίνε και να αγωνιούν καθώς περνούσαν οι μέρες, όμως δεν το έβαλαν κάτω. Είχαν την ελπίδα πως θα ξανάρθει. Οι δύο αδελφές   ήξεραν ότι έπρεπε να παραδώσουν τα παιχνίδια για να μπορέσει  ο Άγιος Βασίλης να τα μοιράσει στα παιδιά. Και δεν λύγισαν συνέχισαν με υπομονή και επιμονή. Στα διαλλείματα όμως έψαχναν πάντα την αδελφή τους.

Οι μέρες  πλησίαζαν και αν δεν φανερωνόταν η Γιασέρ που ήταν και η πιο γρήγορη, δεν θα προλάβαιναν να τελειώσουν. Έπρεπε  λοιπόν κάτι να κάνουν. Η Αϊσέ που ήταν μεγαλύτερη είπε, πρέπει να ζητήσουμε βοήθεια από τα νανάκια του Άγιου Βασίλη. Αυτά αγαπούν πολύ την αδελφή μας και θα μας βοηθήσουν. Έστειλαν ένα γράμμα λοιπόν και τους εξηγούν την κατάσταση. Την επόμενη μέρα αμέσως ήρθαν. Μην στεναχωριέστε είπαν τα νανάκια, εμείς θα ψάξουμε παντού και ελπίζουμε να την βρούμε.  Η μητέρα των κοριτσιών  ένοιωσε λίγο καλύτερα.

Άρχισαν να οργώνονται, ντύθηκαν τεχνικοί  της εταιρίας ηλεκτροδότησης και  μοιράστηκαν στις γειτονιές. Έψαχναν εξονυχιστικά κάθε γωνιά, κάθε σπιτικό, με αφορμή την ιδιότητα τους. Την προπαραμονή εξουθενωμένα και απογοητευμένα μαζεύτηκαν ξανά όλα τα νανάκια. Έκαναν ένα χάρτη με τα μέρη που έψαξαν. Αποφάσισαν να πάνε όλοι μαζί, σε ένα σε ένα οικιστικό τετράγωνο που είχε απομείνει.  Αυτό ήταν όλο πολυκατοικίες και θα ήταν δύσκολο να ψάξουν, όμως η ελπίδα δεν τους άφησε στιγμή. Περνούσαν πόρτα πόρτα και έλεγαν ότι η εταιρία τους έστειλε γιατί υπάρχει βλάβη.

Καθώς περνούσαν από μια πολυκατοικία είδαν μια γιαγιούλα να τους φωνάζει. Πλησίασαν και τους λέει παιδία μήπως μπορείτε να μου αλλάξετε  μια  λάμπα που δεν μπορώ εγώ; Αμέσως γιαγιάκα, φώναξαν όλα μαζί. Μπήκαν μέσα σε μια βρώμικη πολυκατοικία που μύριζε μούχλα. Καθώς ανέβαιναν στον πρώτο όροφο και έμπαιναν μέσα στο διαμέρισμα της γιαγιάκας , ένα νανάκι την ρώτησε. Γιαγιάκα ποιός μένει στο  ισόγειο; Γιέ μου του λέει,  κανείς, όμως εδώ και μέρες ακούω έναν περίεργο θόρυβο, όμως φοβάμαι  να κοιτάξω μην τυχόν και είναι κανένας κλέφτης.

Τα νανάκια κοιτάχτηκαν  και το βλέμμα  τους φωτίστηκε. Θα πάμε εμείς γιαγιάκα να κοιτάξουμε είπαν με προθυμία και με ένα σάλτο βρέθηκαν εκεί. Η πόρτα είχε μια πολύ χοντρή αλυσίδα όμως. Τρέξτε φέρτε γρήγορα κάτι να σπάσουμε την πόρτα είπε το ένα από αυτά και αμέσως έτρεξαν όλα μαζί. Αυτός που έμεινε πίσω, άρχισε να χτυπάει την πόρτα και να φωνάζει, είναι κανείς μέσα; Τότε ακούει σαν να απαντάνε στα χτυπήματα του  μα δεν μπορούσε να ακούσει ξεκάθαρα, ο ήχος ήταν πολύ αδύναμος. Άρχισαν αμέσως να σπάνε την κλειδαριά και επιτέλους η πόρτα άνοιξε.  Και ωωω!!!!! τι χαρά η  Γιασέρ  ήταν εκεί . Όταν τους είδε με δάκρυα  στα μάτια όρμησε και τους αγκάλιασε. Ήταν φοβερά αδυνατισμένη καθώς οι απαγωγείς της,  της έφερναν ένα ξεροκόμματο μόνο και νερό κάθε δύο  μέρες. Πάμε γρήγορα λέει στα  νανάκια,  να προλάβουμε να κάνουμε τα παιχνίδια γιατί  μια μέρα μας έμεινε . Τα νανάκια τότε της είπαν. Μην στενοχωριέσαι θα μείνουμε εμείς να σε βοηθήσουμε να τελειώσεις  και με μια δρασκελιά βρέθηκαν στο αμάξι που είχαν εκεί τα νανάκια.  Όταν έφτασαν σπίτι η μάνα και η αδελφές της την αγκάλιασαν και έκλαιγαν όλες μαζί από ευτυχία.

Αμέσως όμως μετά τις αγκαλιές και τις εκδηλώσεις χαράς ξεκίνησαν όλοι μαζί για να προλάβουν. Όλη την ημέρα δούλευαν ασταμάτητα για να τελείωσουν ακόμα και την νύχτα   συνέχισαν. Και να επιτέλους τα παιχνίδια ήταν έτοιμα και φανερά ικανοποιημένοι όλοι φώναξαν στη Γιασέρ, τρέχα να ετοιμαστείς γρήγορα  σου έχουμε φτιάξει το ωραιότερο φόρεμα που υπάρχει πάνω στη γη.  Ένα γαλανό  μακρύ φόρεμα που την έκανε να μοιάζει με βασιλοπούλα.

Και  έφτασε η ώρα. Ο Άγιος Βασίλης φάνηκε με το έλκηθρο του, δίπλα του καθόταν ο πανέμορφος Άγιο Βασιλάκης που είχε γίνει ένας πανέμορφος νέος. Κατέβηκαν από το έλκηθρο  και μπήκαν μέσα στο σπίτι μαζί με τα νανάκια. Η Γιασέρ κοκκίνισε επειδή ήταν ντροπαλούλα, ήταν όμως πολύ χαρούμενη που θα παντρευόταν ένα τόσο ωραίο νέο.

Τα νανάκια άρχισαν να φορτώνουν τα δώρα. Μέσα όμως στο σπίτι όλα ήταν χαρούμενα και συμφώνησαν να γίνει ο γάμος αμέσως   μετά το μοίρασμα των δώρων στα μικρά παιδιά. Αφού φόρτωσαν τα δώρα κάθισαν όλοι  στα έλκηθρα και ξεκίνησαν.  Όταν μοιράσαν τα παιχνιδια πήραν το δρόμο της επιστροφής για την Καισαρεία. Εκεί περίμενε η κακίστρω  Ζαχάρω, που   δεν γνώριζε τί είχε συμβεί. Όταν είδε την όμορφη Γιασέρ να κατεβαίνει πιασμένη χέρι χέρι με τον αγαπημένο της, έπαθε σοκ και τρελάθηκε.  Άρχισε να τρέχει προς το βουνό και από τότε κανείς δεν την έχει ξαναδεί. Άλλος λέει ότι έπεσε από τον γκρεμό και άλλος ότι φοβούμενη την οργή του Άγιου Βασίλη κρύφτηκε σε μια σπηλιά.

Ο γάμος της Γιασέρ και του Άγιου  Βασιλάκη  έγινε σύντομα και έκαναν ένα γλέντι που κράτησε ένα μήνα. Όλοι οι κάτοικοι της Καισαρείας ήταν καλεσμένοι. Τα νανάκια χόρευαν αδιάκοπα χωρίς να κουράζονται, είχαν βλέπετε παντρευτεί τα δύο πρόσωπα που τόσο πολύ αγαπούσαν. Ο Άγιο Βασιλακης και η Γιασέρ έκαναν πολλά παιδιά και ήταν πολύ ευτυχισμένη. Και έτσι  έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Μύριαμ Κ. Ρόδος